می‌دانی؟ من بلد نیستم قصه‌های خوب بنویسم

من بلد نیستم قصه‌های شاد بنویسم

قصه‌های من همیشه غمگین‌اند

مرا ببخش برای این همه قصه‌ی غمگین

من "شهرزاد"ِ خوبی نیستم

نمی‌توانم هزار و یک شب سرت را گرم کنم به قصه هایی که ختمِ به خیر می‌شوند

در کودکی هم حتی باور نکردم که بشود مادربزرگِ شنل قرمزی را زنده از شکمِ گرگ بیرون کشید!

آن‌قدر قصه ساخته ام و نخواندمش برایت که!

آن‌قدر آدم‌ها را کشته ام در قصه هایم که!

نگاهِ آدم‌ها قصه دارد

نگاهِ راننده تاکسی‌ها قصه دارد

نگاهِ سربازها قصه دارد

نگاهِ مریض‌ها قصه دارد

من آدم‌ها را قضاوت نمی‌کنم، قصه می‌سازم از چشم‌هایشان

به‌خاطرِ همین است که عینک آفتابی اعصابم را خرد می‌کند؛

انگار که آدم‌ها بگویند: "تو حق نداری از چشم‌های من قصه بسازی/شعر برداری!"

آدم‌های قصه‌های من جوانمرگ می‌شوند، سرطان می‌گیرند، می‌روند، گذاشته می‌شوند

آدم‌های قصه های من ماندنی نیستند که!

آدم‌های قصه های من غمگین‌اند.

نمی‌دانی چقدر اندوهگین می‌شوم با هر قصه ای که می‌سازم

به خاطر همین است که همه شان ناتمام مانده اند

درست همانجا که آدمِ قصه‌ام می‌گذارد می‌رود/ می‌میرد...

می‌دانی قصه های من رنگ ندارند؛ مثلِ همین عکس...

قصه های من یک جایی که همین رنگی‌ست تمام که نه، ناتمام می‌مانند...

پس زمینه‌ی قصه های من آهنگ‌های غمگین‌اند

ابی می‌خواند، داریوش می‌خواند، هرچه آهنگ سوزناک است پخش می‌شود زیرِ قصه‌هایم...

شخصیت‌های قصه ی آخرم امّا......

کاش می‌شد همه چیز به خیر و خوشی تمام شود...

همه چیز خوب باشد

همه خوشبخت باشند، هیچکس غمگین نباشد...

کاش می‌شد قصه ام پایان داشته باشد: یک پایانِ خوب

اما نه!

نه! من آدمِ قصه های شاد نیستم...

این یکی را هم باید اضافه کنم به آن همه قصه ی ناتمام...

به آن همه قصه ی ناتمامی که نخواندمش برای تو...

شهرزادِ تو دوست دارد با قصه های مردم تو را خواب کند؛

قصه های خوبِ مردم، نه قصه های غمگینِ خودش...